نمی دانم

ریشه ام در زمین بود

یا در آسمان

شاید ریشه ام در رویا بود، رویایی که اسیرش بودم

                             اما

در رویای شاختگیم اثری از گرمی و عشق نبود

          در خود بودم، فروخورده و غمگین

                   تا شبی

از دوردستهای دور

    آنجایی که فقط تلخی و سیاهی بود

        ستاره ای نقره فام در شب هستی ام طلوع کرد

            و من اسیر گهواره ی رقصان چشمانش شدم

                گهواره ی نور، گهواره ی امید

                    گهواره ی عشق

                        و آرمیدم

                            رها

                                سرخوش

                                    عاشق

                                        آرام

                                                                                         اسیر گهواره - کریستین بوبن