ما نمی توانیم کسی را دوست بداریم، بی این که بی اختیار بخواهیم او را در قلب خود جای دهیم. حال آن که بودن یعنی هدیه دادن قلبمان به آنها که دوستشان داریم، بی آن که آنها را به سوی خود فراخوانیم، پس چگونه می توان قلبی را تا ابد هدیه کرد؟

- هر دلاور اشراقی از درگیر شدن در نبرد هراس دارد.

هر دلاور اشراقی فریب خورده و گذشته در حقش کوتاهی کرده است.

هر دلاور اشراقی ایمان به آینده را از دست می دهد.

هر دلاور اشراقی از بی اهمیت ها زجر کشیده است.

هر دلاور اشراقی در دلاور اشراق بودن خویش تردید کرده است.

هر دلاور اشراقی از معنویات غافل شده است.

هر دلاور اشراقی به هنگام "نه" گفتن، گفته است "آری".

هر دلاور اشراقی بر عزیز خود زخم نشانده است.

و چون دلاور اشراق باید تمامی این تجربه ها را پشت سر بگذارد، پس امید به آینده بهتر را از دست نمی دهد.

- رویایی را ببین که می خواهی، جایی برو که دوست داری، چیزی باش که می خواهی باشی، چون فقط یک جان داری و یک شانس برای اینکه هر چه دوست داری انجام بدهی.

- در درون خویش تنها به چیزی دل ببند که احساس می کنی در هیچ جا جز در تو نیست، و از خویشتن با شکیبایی موجودی بیافرین که جانشینی برایش متصور نباشد.

- درد شكافتن پوستي است كه ادراك شما را در خود پيچيده باشد و مستور بدارد.

هم بدان سان كه بر دامن مهربان خاك

تا هسته ايي پوست نشكافد و مغز به گرماي آفتاب ننمايد

هرگز جوانه اي نرويد و گياهي تازه سر از خاك بر نكند

باشما نيز طبيعت درد چنين است.

پ.ن. حالم خیلی خوبه. البته شکی نیست که هنوزم همون آدم عوضیم ولی فعلا دیگه عصبانی نیستم. ممنونم فائزه جان که ایمیل تو باعث شد یه کم همچین حالم جا بیاد و ممنونم سینا جان بابت کامنت پست قبلی. خیلی بهش احتیاج داشتم.

دیشب خیلی عصبانی بودم، البته از دست خودم. می خواستم بگم که من یه آدم به دردنخورم، یه احمق بی خاصیت که هیچ کار مفیدی ازش بر نمیاد، یه انگل که مدام داره خون جامعه رو با ولع تمام می مکه و به جاش فقط آشغال از خودش به جا می ذاره. امروز فکر می کردم حالم بهتره و دیگه عصبانی نیستم، ولی وقتی شروع به نوشتن کردم دوباره همه اون فکر ها، همه اون احساسات مسخره به طرفم هجوم آورد و من خیلی راحت اجازه دادم تو کل وجودم نفوذ کنه.

دو روز پیش سعی کردم یه داستان بنویسم. شاید تعریفایی که دوستای عزیزم از داستان قبلی کرده بودن باعث شده بود جوگیر بشم و فکر کنم آخر نویسنده ام. ولی نیستم، نویسنده پیشکش، من هیچی نیستم. از اولش هم نبودم. داستان پست قبلی رو هم به خاطر این تونستم بنویسم که فائزه کمکم کرد. از همون اولش هم نوشتن بلد نبودم. هیچ وقت بهترین نمره انشا رو نمی گرفتم، هیچ وقت مقاله هایی که برای نشریه می نوشتم جزو بهترین ها نبود، حتی این چرت و پرت ها که اینجا می نویسم هم هیچ وقت خوب از آب در نمیاد.

بعضی وقتها آرزو می کنم کاش هیچ وقت با این همه آدم خوب و روشن آشنا نمی شدم، مثل دوران قبل از دانشگاه. سرم به کار خودم بود و برام مهم نبود که خوب باشم، مثل بقیه. دوستایی که داشتم همه مثل خودم بودن و من هم مثل اونا. الان مشکلم اینه که دوستام زیادی خوبن و من هیچ وقت نمی تونم شبیه اونا باشم. واسه همین خیلی وقتا به خودم زیادی فشار میارم و بعدش که نتیجه ای نمی گیرم، مثل الان، اعصابم شدید می ریزه به هم. می شم یه آدم بی مصرف عوضی که دائم سر خودش و بقیه غر می زنه. امیدوارم فعلا برای یه مدت هیشکی دوسم نداشته باشه. وقتی می بینم بقیه بهم زیادی اهمیت می دن، وقتی می بینم برام ارزشی قائلن که حقم نیست بیشتر آتیش می گیرم. خدایا! کاش یکی می فهمید که چی دارم میگم. کاش یکی پیدا می شد که محکم می کوبید تو سرم و هر چی فحش آبدار بلد بود نثارم می کرد. کاش یه آدم دیگه بودم. شاید فکر کنین خیلی آدم لوسی هستم که البته کاملا درسته، ولی واقعا در این لحظه به این چیزایی که می گم اعتقاد دارم. در ضمن خواهش می کنم کسی سعی نکنه دلداریم بده. دلم نمی خواد کسی کمکم کنه. ترجیح میدم ته این چاهی که الان توش هستم بمونم. می خوام از درد به خودم بپیچم. می خوام با تمام وجود احساس کنم که دارم تیکه تیکه می شم. دارم می ترکم.